'Lyme-emoties' en Onbegrip bij omgeving... :(

Voor allerlei onderwerpen met vragen, informatie en discussie dat betrekking heeft op de ziekte van Lyme, maar dat niet bij de secties "Wetenschap" en "Medisch" past. Dus geen medische vragen.
Fruithapje
Berichten: 7
Lid geworden op: Di 12 Okt 2010 15:05

'Lyme-emoties' en Onbegrip bij omgeving... :(

Berichtdoor Fruithapje » Zo 6 Mar 2011 13:09

Moet even mn ei kwijt.
Even mijn verhaal in het kort;
Een jaar geleden is bij mij door de internist Lyme vastgesteld aan de hand van de bloeduitslagen. Een heel dubbel bericht; enerzijds heel veel kwartjes die vielen rondom mijn symptomen en klachten, anderszijds een gevoel van 'houdt het nou nooit eens op?'.... Dat laatste is vooral gevoed door het feit dat ik al 15 jaar flink met mezelf en mijn leven heb lopen stoeien. Nu terugkijkend, ook aan de hand van wanneer de symptomen begonnen, ben ik er samen met mijn behandelend (natuur)arts achter gekomen dat ik er waarschijnlijk al vanaf mijn kindertijd mee rondloop. Het gevoel wat ik altijd heb gehad, dat er niks mis met mij was maar al het gedoe mentaal, emotioneel en fysiek een andere oorzaak had. Dat kwartje is inmiddels gevallen en heeft me met terugwerkende kracht een stukje van mijn zelfrespect en eigenwaarde teruggegeven.

Als je 15 jaar lang er alles aan doet om je beter te voelen en niks lijkt wortel te schieten ga je flink twijfelen aan jezelf en ik heb dan ook periodes gehad waarin ik een grondige hekel aan mezelf begon te krijgen.
Inmiddels ben ik uit de slachtoffer rol gestapt en heb ik mijn leven in eigen handen genomen. Ik ben nu op alle fronten bezig om de Lyme aan te pakken en met ups en donws gaat het de goede kant op.

Waar ik zelf ook veel aan heb gehad is de betekenis van de ziekte van Lyme die Christiane Beerlandt verwoord in haar boek 'de sleutel tot zelfbevrijding'. Dat is een boek wat illustreert hoe sommige aandoeningen en ziektes komen in je leven om je feedback te geven op hoe je in het leven staat en jezelf in het leven zet. Ik realiseer me dat dit voor sommige mensen hier een station apart is en wil benadrukken dat ik iedereen respecteer in zijn of haar omgaan met deze ingrijpende ziekte! Ik meld het vooral omdat ik er zelf heel veel aan gehad heb en ook het idee heb dat ik met deze visie op ziek zijn en de lessen die het met zich meebrengt een stuk beter ben geworden zowel fysiek, mentaal als emotioneel. Het is een boek wat ik regelmatig als naslagwerk gebruik, ook in mijn werk, en wat me nog nooit in de steek heeft gelaten!
Het heeft voor mij een stuk weerstand en donkertje rondom mijn Lyme weggehaald... :)

Waar ik nu echter tegenaan loop is het onbegrip van mensen uit mijn omgeving op mijn emotionele reacties in periodes dat de Lyme zich manifesteerd in mijn lijf.
Ik merk dat mensen me daarin niet begrijpen en ook niet van me aan willen nemen dat sommige emotionele reacties, irritaties en boosheden door de Lyme sterk uitvergroot worden en dat ik, hoe hard ik ook mn best doe, daar zelf soms ook machteloos in sta.
Ik wordt er altijd heel verdrietig van als ik voor de zoveelste keer aan mijn ouders moet vragen of ze de telefoon niet zo hard willen opnemen (ben extreem overgevoelig voor geluid en als ik moe ben komt dat als messteken mijn systeem binnenzetten). Als ik dan boze of geirriteerde reacties terugkrijg waarin ik merk dat iemand zich persoonlijk aangevallen voelt voel ik me echt machteloos. Ik wil zelf ook niet zo reageren! Maar wat iemand anders niet kan voelen is dat ik dat soort dingen pas uit als het voor mij echt niet te houden is.
Afgelopen week ook een conflict gehad met iemand die sinds 2 maanden in mijn leven is gekomen (gelukkig kan je nog steeds verliefd worden met Lyme;)... Dat is voor mij even de druppel geweest en heeft een heel pijnlijk deurtje opengetrokken. Mijn ouders kennen me langer dan vandaag en zullen me niet zo snel in de steek laten. Maar als iemand waar je heel veel om geeft, die je heel graag in je leven wilt zien, die jou nog moet leren kennen denkt dat die over-reacties bij je karakter horen en je op ongeloof stuit als je probeert uit te leggen dat de Lyme dit kan veroorzaken is dat gewoon triest. Ik ben altijd iemand geweest met veel zelfreflectie en neem graag verantwoordelijkheid voor mijn acties en emoties, maar sommige dingen liggen niet volledig in mijn macht. Als je dan te horen krijgt van iemand 'dat je je niet zo achter je ziekte moet verschuilen' doet dat echt pijn.
Ik ben een jonge vrouw en er is uiterlijk niks aan me te zien, zie er goed uit en heb een vitale uitstraling...dat maakt het extra verwarrend voor mensen. Want ja, je hebt wel Lyme, maar je ziet er toch goed uit, dus is er verder niks mis met je!

Ik voel me er even heel alleen mee en heb voor het eerst heel sterk behoefte aan contact met lotgenoten hierover.
Het doet me zeer dat de mensen die het dichtst bij me staan mij anders gaan zien door de Lyme.

Misschien dat iemand hier mij op een stuk tekst of info kan wijzen wat helder uitlegt wat Lyme met iemands emotionele en mentale reactiepatroon kan doen, zodat ik iets heb wat me kan ondersteunen in het duidelijk maken van de impact van deze ziekte, waardoor er misschien wat druk van relaties af gaat.

Ik zit nu in een periode dat de Lyme even flink toeslaat. 2 weken terug mijn jongste paard zien overlijden voor mijn ogen. Iets wat emotioneel en mentaal voor mij wel te plaatsen was en wat ik een plekje heb kunnen geven en rustig onder ben, maar het heeft mijn weerstand een beuk gegeven waardoor ik een paar dagen terug in het zieknhuis belandde omdat ik niet meer kon lopen en alles dubbel zag. Inmiddels gaat het gelukkig weer beter en ben ik weer thuis. Had het liefst naar mn ouders gegaan, omdat ik nog niet helemaal zelfstandig alles kan, maar ben uiteindelijk toch naar mn eigen huisje gegaan, omdat ik merkte dat de hele situatie mijn ouders ook overbelast en dat roept dan weer conflicten op die ik op dit moment niet kan handelen zaols ik van mezelf gewend ben en ik heb het vermoeden dat dat soort spanningen de uitvals-aanvallen in mijn lijf triggeren (herkend iemand dit?). Gister nog heb ik hier 5 minuten op de grond gelegen omdat mijn benen het begaven en ik niet meer overeind kwam en de telefoon niet binnen handbereik had...dat was na het conflict wat ik had met mijn lief wat me even heel veel spanning gaf... Toen heb ik heel sterk gevoeld dat ik hier zelf uit moet komen en keuzes moet maken in wat voor emoties ik energie en aandacht ga steken. Ik geef mezelf nu iedere dag lachtherapie op youtube en probeer zoveel mogelijk positieve prikkels en rust te zoeken om mijn systeem de gelegenheid te geven zich te herstellen en dat werkt goed!
Maar teveel is teveel en ik merk dat het me intens verdrietig maakt te zien dat de mensen die ik liefheb zich aangevallen voelen door mijn emotionele reacties en daardoor afstand van me nemen.

Ik ben ook maar een mens, ben niet perfect en sommige dingen gaan mijn pet ook te boven :'(

Pjaas
Berichten: 1
Lid geworden op: Wo 6 Feb 2013 11:14

Re: 'Lyme-emoties' en Onbegrip bij omgeving... :(

Berichtdoor Pjaas » Wo 6 Feb 2013 11:18

Ik lees nu pas je verhaal. Alsof het van mezelf is. Onvoorstelbaar veel herkenning dus. Heb je je ook ooit verdiept in hooggevoeligheid? De combinatie met lyme is op emotioneel gebied best heftig en ik meen dat tussen de regels te herkennen. Indien dat bij jou ook het geval is zou dat wellicht nog meer verklaren.

groeten

ometon
Berichten: 5
Lid geworden op: Vr 8 Aug 2008 11:20

Re: 'Lyme-emoties' en Onbegrip bij omgeving... :(

Berichtdoor ometon » Vr 8 Feb 2013 21:36

Ja ik merk aan je schrijven,dat je mentaal een flinke opdonder hebt gehad van de Lyme,ja dit komt meer voor,het onbekende van Lyme je bent niet meer de baas over je eigen krachten, zo voel je maanden een stuk beter en dan heb je weer enkele maanden dat je niet vooruit kunt. Ja zoals zo veel Lyme patiënten heb je een steuntje nodig, om die put uit te komen.waar je steeds weer invalt .Ik vind dat je wel heel voorzichtig moet wezen,je gaat door je benen heen je valt.
dat staat mij niet aan, dat betekend de controle over je spieren , je zenuw stelsel , daar zal je aanmoeten werken.Je energie banen die moet je met prikkels stimuleren. Dat zou je kunnen bevorderen met voeten reflex ,magnetiseren,
misschien heb je iemand in de buurt die dat doet. Dit wil niet zeggen dat de Lyme weggaat. Ik wil je graag meer advies
geven.,geef je e-mail adres door aan ometon@gmail.com dan hebben we een beter contact.

Robyne
Berichten: 494
Lid geworden op: Ma 13 Aug 2012 11:14

Re: 'Lyme-emoties' en Onbegrip bij omgeving... :(

Berichtdoor Robyne » Ma 18 Feb 2013 3:19

Hey fruithapje,

Ik loop tegen precies hetzelfde aan. Ik denk dat mensen het nooit helemaal zullen begrijpen. Steeds als ik denk dat mijn ouders me snappen, of mn vrienden komen er weer vragen boven waarvan ik niet begrijp dat ze dat eerder niet snapten. Maar het is ook niet te begrijpen als je het zelf niet meemaakt. En dan nog, ik begreep het zelf niet eens. De paniekaanvallen, de overgevoeligheid, de bizarre stress om niks. Pas later viel alles op zn plek, en dan ook nog in stapjes. Ik heb van veel mensen die het niet willen snappen afscheid genomen, en aan de rest probeer ik zo open mogelijk uit te leggen wat het is. Maar voor anderen is het ook lastig. Ze weten dat hun kritische vragen pijn kunnen doen, en dat doen ze ook, maar door ze te laten stellen kan je het wel uitleggen. Mensen snappen gewoon niet hoe het zit. Ze snappen niet dat je niet in je bed ligt de hele dag. Ik heb honderd keer moeten uitleggen dat als je 3 jaar lang de griep hebt je niet meer in bed ligt, het wordt een nieuwe standaard. Ik heb duizend keer moeten vertellen dat ik het geluid niet trek, niet omdat ik een zeikerd of een watje ben, maar door ziek zijn. Ik probeer het altijd uit te leggen aan dingen waar ze wel aan kunnen relateren. Vergelijk het met een hevige griep die al 10 jaar duurt, zeg dat je zelf rustig bent, maar je lichaam door de aantasting van je zenuwstelsel in paniek raakt. Dat er psychisch niets mis is, maar dat je lichaam gewoon niks trekt. Ik moet elke keer weer uitleggen hoe of wat. Maar bij anderen vallen dan ook langzaamaan de puzzelstukjes op zn plek. Mn moeder heeft nog steeds veel vragen: "deed je toen ook zo door je ziekte?", "maar waarom deed je dit dan?". Vaak doet het pijn, maar dan kan je het wel goed uitleggen. En je moet je vaak sterker voordoen dan dat je het voelt anders komt alles er verkeerd uit, dus ga het gesprek aan op een moment dat je het aankan.

Sterkte. Liefs.

max225
Berichten: 22
Lid geworden op: Vr 27 Sep 2013 22:12

Re: 'Lyme-emoties' en Onbegrip bij omgeving... :(

Berichtdoor max225 » Zo 9 Mar 2014 16:01

Ik begrijp je situatie heel goed ik heb hetzelfde meegemaakt 8 jaar lang onderzoeken gedaan eindelijk zei er iemand dat ik Ziekte van lyme heb. Er licht ontoereikend diagnose voor ziekte van lyme zonder vertrouwbare testen.

Bij mij gooide de huisarts en de neurologen alles op Psychisch somatische klachten.
Ik heb vorig jaar de reguliere neuroloog in elkaar geslagen ik trok het niet meer want 8 jaar naar de klote niets bereikt alleen maar pijn en klachten kwam niet vooruit.

Er zijn hele goeie middelen te koop die ziekte van lyme makkelijk elimineren, alleen antibioticum werkt niet!

ma44
Berichten: 218
Lid geworden op: Do 3 Jan 2013 18:59

Re: 'Lyme-emoties' en Onbegrip bij omgeving... :(

Berichtdoor ma44 » Vr 23 Mei 2014 20:22

Heel herkenbaar, ik ben ook gesloopt, van het altijd maar uitleggen aan iedereen. Ga nu mijn eigen gang....en kap met bepaalde mensen...Kost teveel energie. dat je niet tegen geluiden kunt komt door de hyperacusis....

abx
Berichten: 97
Lid geworden op: Za 5 Apr 2014 18:30

Re: 'Lyme-emoties' en Onbegrip bij omgeving... :(

Berichtdoor abx » Za 24 Mei 2014 15:48

Er zijn hele goeie middelen te koop die ziekte van lyme makkelijk elimineren, alleen antibioticum werkt niet!

Oh, makkelijk?....., dit wekt bij mij nou een gevoel van onbegrip.

alleen antibioticum werkt niet!

humm.., ik ben inderdaad ook nog bij blijven eten en drinken. :mrgreen:

Sanne70
Berichten: 80
Lid geworden op: Wo 30 Apr 2014 21:19

Re: 'Lyme-emoties' en Onbegrip bij omgeving... :(

Berichtdoor Sanne70 » Za 24 Mei 2014 20:48

Ik herken alle klachten. Ik heb een positieve IGG en Borrelia reactief volgens de bloedtest van de huisarts
Echter mijn huisarts en de internist zeggen dat het geen lyme kan zijn
Bij welke natuurarts kom je?
Ik ben nu doorgestuurd naar een neuroloog. Weet iemand een goede in de omgeving van Rotterdam?

Sanne70
Berichten: 80
Lid geworden op: Wo 30 Apr 2014 21:19

Re: 'Lyme-emoties' en Onbegrip bij omgeving... :(

Berichtdoor Sanne70 » Za 24 Mei 2014 20:49

Ik herken alle klachten. Ik heb een positieve IGG en Borrelia reactief volgens de bloedtest van de huisarts
Echter mijn huisarts en de internist zeggen dat het geen lyme kan zijn
Bij welke natuurarts kom je?
Ik ben nu doorgestuurd naar een neuroloog. Weet iemand een goede in de omgeving van Rotterdam?


Terug naar “Algemeen”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Common Crawl [ Bot] en 0 gasten